Dagboek

NU OF NOOIT!!

Vandaag heb ik op Facebook een oproep moeten doen voor een opvolger van normasuniversum. Waarom?

Het geld is op, mijn vechtlust bijna.
Jaren strijden in mn eentje en altijd voor alles en iedereen klaar staan heeft zich op mij en mn lichaam gewroken. Begrijp me goed; ik sta voor wat ik doe en hou van wat ik doe. Maar goede daden leveren in onze huidige maatschappij geen geld op.
Dit weekend heb ik voor mijn gevoel het onderspit moeten delven;  de winter heeft niet alleen engelen voort gebracht die me door deze zware periode wilden helpen, het heeft ook grote zorgen en heel erg veel pech meegebracht. Ingezakte stallen, dermate ernstige lekkage, kapotte afvoeren, de enorme hoeveelheden voer en materialen die nodig waren om door de winter te komen hebben alles opgezwolgen.

En nu is het op; ik heb nu alle (financiele) steun & positiviteit nodig die ik van jullie kan krijgen vandaar mijn oproep.
Natuurlijk weet ik dat ik moet vechten en terwijl ik dit zit te typen ben ik bij els die er een snel pepgesprek op los heeft gelaten, en me voor de keuze zet:
Vragen (niet mijn sterkste kant) of stuk gaan (het laatste wat ik wil!). Dus :

Willen jullie mij en mijn dieren, die zonder normasuniversum veroordeeld zijn tot de dood, alsjeblieft helpen?
Nu is de tijd. Nu of nooit!

Zonder Norma geen Universum en zonder Universum geen Norma!

En met de aankoop van een Kunstwerk van mijn hand of Hebbedingetjes steunt u mijn werk en wordt u of uw bedrijf trotse eigenaar van iets prachtigs! 

Bankreknr 3408.24.220 t.n.v N.C. Miedema, St.Annaparochie

of natuurlijk

Stichting Help Norma
Bankreknr  5008601
IBANnr  5008601
KvK  53877233

Afwezig en stil zit ik op een stoel, de kamer donker en verlaten. Ik probeer later wel wat licht te maken, hallo wereld ja gezelligheid te creëren. Nu staat mijn hooft er niet naar.

Om me heen in de schaduwen in de ruimte lijken de geesten van mijn verwarring onaangename projecties op de muren te maken. De bijna spookachtige gloed van het weinige licht dat nog rest geeft silhouetten op de muren die weerspiegelingen lijken van mijn gevoel.

Weer een dag voorbij.

Mijn ogen vangen de schoonheid op die er om me heen is, mijn ziel doet daar niet aan mee, jammer genoeg.

Ik probeer mezelf te overtuigen dat… Het heeft geen zin. Ik heb geen zin.

Terwijl ik perfect snap wat er aan de hand is, schijn ik toch te verdrinken in de schaduwen van wat had kunnen zijn. Oh, ik snap het verdomde goed, ik weet het precies, maar het helpt niet.
Pff, ik krijg een ingeving waar ik even versteld van sta.

Ik wil het niet, ik verdom om te accepteren, dus sluit ik elke weg af naar, nou ja what ever.

Mijn eigen citaat lijkt een zucht in de nacht, waarvan ik me zal moeten realiseren dat het waar is, althans voor mij.

Ok, ik sta op en ga iets doen.
Ik vind de kracht, om iets te doen.
Sterker nog ik ga het doen, nu!

Weer zit ik stil op mijn stoel in een donkere kamer.
Zachtjes tikt de klimop tegen de ramen, onzichtbaar behalve het moment dat te takken het glas raken.
Ik voel de koude windvlagen door het kattenluikje naar binnen waaien, zie kleine heldere regenspatten op de ramen.
Het is donker buiten, en ik wil nog steeds opstaan om de kaarsen aan te steken.

Het voelt veel minder donker nu, nou ja. Iets minder donker nu, want ik zag heel even een lichtpuntje.

En als ik goed nadenk zie ik hem weer, sterker nog hij blijft, ik heb het gevoel dat ik het daadwerkelijk een beetje in de hand heb hoe ik me voel, en dus voel ik me iets beter.

Ach, misschien is het niet belangrijk om alles te snappen in het leven, waarschijnlijk komt begrijpen dichter bij de waarheid.
Het begrijpen van jezelf, en de wereld om je heen in verhouding tot jezelf.
Ik heb een stap gemaakt vandaag, een hele kleine grote stap, voor mij!

De schaduwen op de muren schijnen nog steeds te willen zeggen, slaap ga slapen, dan vergeet je ben je er even niet, maar ik, ik voel stiekem iets borrelen in mezelf.
En deze keer zit het niet in de fles der vergetelijkheid, en is er geen label op geplakt en geen accijns, deze borrel geeft een goed gevoel.

Oei, nu moet ik dit vast zien te houden.
Nu al onzeker over morgen, nee niet doen.
Heel zachtjes zingt iemand in mijn oor een liedje over hoop.
Bijna trillend van opwinding besef ik de woorden realiseer me de betekenis ervan.

Ik hoor de stille klanken van hoop, een stukje van mijn wezen, bijna niet durf ik me te bewegen maar opstandig sta ik op en kijk naar buiten waar de nacht nu volledig de baas is geworden over de elementen, en zie de schoonheid van het onzichtbare.

De belofte dat de zon weer opkomt, de kansen van dit nieuwe moment.

Nog steeds schaduwen, de reflecties van mijn verlies, alleen nu, ben ik niet meer verloren.

Nu schijnen zij te zeggen, hé we zijn er, deel van jou en deel van je leven

allereerst is de radio stilte in mijn dagboek het gevolg van slechte computer en internet verbinding hier.
hopelijk isdit probleem morgen verholpen, en zal ik jullie weer vervelen met de alledaagse beslommeringen in mn universumpje.
Vandaag even iets anders, ik ben al meer dan 12 jaar een boek aan het schrijven, te noemen mijn absolute levenswerk ( na het redden en gelukkig malen van dier en mens dan).
vandaag een stukje uit dat boek, als eerste deeltje van iets groots wat ik op een dag wil delen met het universum
een fragment van een wereld naast de onze, in precies het zelfde universum.



Wonz^ull de Draak


In tijden die voor zo velen niet eens meer geschiedenis waren, had hij al bestaan, altijd geleefd en al die tijd de dreiging gevoelt van het onherroepelijke.

Er was niets, niemand gelijk aan hem, hij was prachtig en afschuwelijk, hij was het sterkste wezen op deze planeet, toch was ook hij vervuld met zorgen, met of zonder deze dreiging , zou het kwaad komen.

Dat kwaad was net als hij, niet van deze wereld

Hij kende de krachten en machten van dit soort wezens, ze vonden de zwakste lijn in een keten van verdriet, zij vonden de ongenezelijken der culturen en maatschappijen om hen te gebruiken tot zelfs het laatste stukje wat hen in leven hield, ook verdween. Hij nam hun ziel, dus de laatste kans op liefde, een ergere misdaad was door het hele heelal niet bekend

Tijdloos zat hij te wachten, hij wist dat alleen moed en liefde deze vijand konden overwinnen,  hij zou weten wanneer zijn taak in het geheel zou starten

En de tijd was nog niet daar

Hij wel, zoals altijd zat hij klaar.

Ook voor hem kwam de raaf bijna als een zegen, ook hij wilde graag naar huis

En dat was echt, de eeuwigheid geleden.

Thuis was nu nog heel erg ver weg, maar ergens zou de weg weer kunnen bestaan terug naar huis.

Hij probeerde zich te bedenken wat hij moest doen, en hoe hij die oeroude vijand kon verslaan.

Het was gewoon eng om je te realiseren dat de slachtoffers van deze oorlog meest waarschijnlijk de voeders en verzorgers van dit kwaad waren geweest.

Dat zij die het meest moesten gaan lijden, de voedingsbodem voor dit kwaad hadden gecreëerd.

De bodem zo perfect geprepareerd door de mens, was bijna " te" perfect voor het kwaad, dat zijn gedachten zo nu en dan een momentje sprongetjes naar  hoop maakten, dat het te voorspelbaar was

Maar deze hoop werd dan weer onmiddellijk de grond in geboord door de rauwe realiteit.

De tijd van hoop en mijmeren was echt definitief afgelopen.

Daadkracht, moed en actie was wat nu nog zin had.

Op zijn manier was hij veilig, goed, ok hij kon niet vliegen, hij kon de wereld niet verkennen.

Bovendien hij kon niet bij haar zijn, maar toch, hij was veilig, hier zou niemand hem vinden, maar het leven, het gevoel, de liefde ook niet.

Het was een eenzame veilige schuilplaats waar hij zat.

Maar hij leefde tenminste.

Waar hij woonde was de natuur zo dicht om hem heen gekropen, dat zelfs de goden hem niet zouden vinden, vergroeid in mossen, klimranken en delen en spelonken van het woud, wachtte hij met de pijn van de waarheid.

Zo nu en dan was de behoefte zijn machtige gestalte op te heffen en de kracht van lucht en wind onder zijn machtige vleugels te voelen zo groot!, dat hij zich nauwelijks bedwingen kon.

Dan wilde hij de transformatie voelen en beleven.

Het krachtig aanzwellen en groeien van zijn lijf tot machtige enorme proporties, de onverslaanbaarheid ervaren van zijn sterken glanzende prachtig krachtige enorme lijf.

De spanwijdte van zijn enorme vleugels voelen, en de druk die zijn vleugels uitoefenden op zijn enorme schouderspieren, het langzaam voelen van de wind die hem op wilde tillen, en hem mee dragen op de vrijheid van de lucht.

Het voelen van de kracht van elke vleugelslag, de luchtverplaatsing, die het stof op deed waaien en de bomen door deed buigen tot ze bijna knapten.

En als hij sliep, bracht de nacht hem zijn vrijheid voor een moment, dan kon hij vliegen tot aan thuis, dan kon hij de koele vlagen van nazomernacht winden onder zijn vleugels voelen

Dan, kon hij van de uitgestrektheid van het heelal genieten zonder obstakels en zonder vijanden dan kon hij zoeken naar zijn gelijken

Kon hij weer de liefde voelen van haar warme zachte lijf tegen de zijne, hoe hij haar meegenomen had de hoogte in, haar op zijn vleugels gedragen

Als het kostbaarste sieraad ooit gedragen

Hij kon haar nog horen lachen en voelde haar handen om zijn nek, zich stevig vastklampend, absoluut zonder angst

hij voelde haar zinderende lijf weer als ze de liefde bedreven, alleen daar was hij wie hij van binnen was er was,  voor haar geen transformatie nodig om zich enorm te voelen, hij voelde!

In beide vormen had hij zich aan haar geopenbaard zonder schroom zonder angst, beide vormen waren haar bron van liefde voor hem geweest.

Zijn majestueuze lijf, zichtbaar voor haar had haar gedragen dwars door de tijd heen, dwars door alle barrières de tijd er ruimte voorschrijven.

Met dat lijf had hij haar spiritueel bemint.

En met de andere fysiek.

Allebei waren heerlijk en onvergetelijk geweest, wat een vrouw’’ dacht hij, wat een prachtig wezen.

Overspoelt weer door de liefde en de herinneringen aan die momenten reageerde zijn lijf, zijn wezen , maar als de dag hem wreed terug scheurde naar het nu,  was het verdriet nog zoveel groter

En werd hij even verscheurd door het gemis

Om vervolgens in berusting zijn schitterende lijf door de zon te laten drogen en terug te keren naar het nu en de reden dat hij hier had moeten blijven

Dankbaar dat hij de vrijheid weer gevoeld had

Het was een surrogaat vrijheid, maar toch was het zijn gevoel .

Zinderend in zijn verlangen naar haar zocht hij de stilte, hij had hem al zo vaak gezocht en vond hij nu een antwoord, de tijd was gekomen, nu moest hij zijn stappen weloverwogen nemen als hij weer bij haar wilde zijn.

Vrijheid was totaal onbelangrijk bij het gevoel weer samen te zijn, bij haar die hij liefhad en wetend dat het gevoel zojuist aanwezig een nog veel grotere vrijheid behelsde als het spreiden van zijn vleugels .

Hij bad aan de goden dat zij hem deze kans zouden geven om goed te maken wat zo vreselijk verkeerd was gegaan  en in al zijn liefde voor haar, voelde hij zich zeker in het geluk wat de toekomst na grote inspanning hem zou bieden .

Ze zouden weer samen zijn, alleen al dat feit gaf hem een zinderend gevoel van opwinding, waar hij niet meer aan ontkomen kon, grinnikend bedacht hij zich; zij ook niet meer, de tijden waren nu anders en in hun voordeel.

Langzaam maakte hij zich los van zijn schuilplaats. De mossen van zijn lichaam schuddend, de takken aan de kant schuivend. Schoorvoetend betrad hij het licht en nam de vorm aan van de man die hij was.

Ergens waren er nog kleren die hij droeg in zijn mensengedaante en rustig zocht hij ze en kleedde zich aan.

Zijn bewegingen van onnatuurlijke gratie en schoonheid.

Ook al zag hij er uit als een gewoon mens; de pracht van zijn ware wezen liet zich niet  verhullen.

Hij strekte zijn armen en rekte zijn lichaam uit.

Toen vonden zijn voeten de richting die hem uitnodigde te gaan.

transformatie, in watr voor manier dan ook als gevolg van ontwikkeling en liefde.
het kan!!!
norma

Mijn opa op de foto skelte,Skeald,  boeventronie paard hier is naar hem vernoemd Skeald,
verhalen verteller uit het noorden en warmte van mijn opa.
het woeste paardje wat hier kwam om vreugde en licht te brengen.
Skelte mijn opa is lang lang geleden overgegaan, maar nooit echt weggegaan, de grootste les van mijn leven kreeg ik van hem: ik leerde kijken zonder ogen, en horen zonder oren
En dat liefde alle grenzen overschrijd, ook die van de dood


elbere en niminda
Ze was een van de mooiste schepselen van moeder natuur, met een elegantie die onovertroffen was.

De gratie van haar bewegingen, de glans op haar inktzwarte vleugels, waar je blik als bevroren vast geketend werd.Vast gevroren aan een schoonheid die ons ver overtreft. Vast kon houden! en de tijd even stil kon laten staan.

En je eigenlijk alleen nog maar kon kijken, en alles om je heen vergeten.

En je dan vervolgens af te vragen? waar het toch in zit ?dat wij mens ons superieur voelen.

In het licht van de voedsel keten?, ja

Als superioriteit er uit bestaat dat wat opgegeten word inferieur is wel. Ok, dan is dat zo, maar betekent dat dan ook dat: dat gene, wat dood maakt superieur is in ons ras, ja?.

Het verschil tussen een moordenaar en een veroveraar, hoe meer dood hoe groter in de geschiedenis.

Hoever gaat dat dan als je je medemens doodt ben je dan superieur aan hem

Of zou het met, wat wij dus onze enorme ontwikkeling noemen: juist door ontwikkeling en wetenschap; superioriteit ergens anders op gebaseerd kunnen of moeten zijn

Bijvoorbeeld schoonheid.?, nee dat kan ook niet simpelheid?, nee dus.

Dan moet het wel bijna kracht zijn.

En dan de grote vraag wat is de definitie van kracht?

Als kracht gebaseerd is op fysiek, kun je dus beter Bill Gates in een grot tegen komen dan op je computer?.

Nee maar?. Superioriteit wordt bepaald door ontwikkeling.

Ongeacht hoeveel ravage verloedering en vereenzaaming dat ons gebracht heeft.

Natuurlijk onze gemiddelde leeftijd is tot ongekende hoogte gestegen.

Heeft onze levenskwaliteit dat ook?

Maar natuurlijk onze huizen stevig en warm, tenminste die van ons!

Even verder op niet meer.

Maar de kennis is er om het te realiseren. Toch?

Als we het zouden weten en willen. ene willen weten en durfen voelen dat huisje ergens ver weg op de wereld?

Geweldig, het is dus onomstotelijk bewezen dat wij de winnaar van deze aarde zijn.

Wij zijn superieur.

Goed ook een wedstrijd te winnen; waar je je eigen jury bent.

Ik vraag me af wat de uitslag zou zijn, als we het "haar" gevraagd hadden.

Zij kende immers alleen de wetten van het leven, van het overleven, toch wist zij wat liefde was en trouw, en loslaten. Hij wist het ook, ze was ziek en ze ging dood, dag na dag een beetje zwakker.
Het heeft mij vier dagen gekost om haar lijk bij hem weg te kunnen pakken, dwars door de dood heen beschermde hij haar nog.

Ach, misschien begrepen zij samen meer over het grenzeloze van hun liefde, en over de eindeloosheid van het bestaan. En was er inderdaad nog  gewoon een éénheid met het universum, met boven zogezegd.

Zij hadden dan ook geen last van de meningen van allerlei ontwikkelde mensen, die nog nooit een bewijs hebben gezien van die soort boven natuurlijkheid.

Laat staan van dat soort liefde.

Weet je wat de grote grap is: als we hen de vraag voor hadden gelegd over superioriteit, hadden ze hooguit verbaasd gekeken en ons gevraagd wat daar belangrijk aan was.

Territoriaal is niet gebonden aan superioriteit. Het is gebonden aan de wet van overleven. Macht?

Het voelen van superioriteit heeft dus te maken met het verzinnen van regels om ons bestaan bevestigd te zien of niet?

Goede vraag hoe belangrijk is het antwoord voor jou?

En hoe belangrijk het antwoord voor hen.

Toen ze stierf ging dat eenvoudig, de natuur nam haar terug, haar lijf en haar ziel.

Ik kon de dagen tellen, maar niet de tranen, zwanen huilen immers niet, maar ik zag de natuur aan hem trekken. Elke dag een beetje dichter bij haar. Elke dag een beetje dichter bij “haar”

Tot ik hem vond. De schok was niet zo erg. Ik zag dat de verandering minimaal was, het afscheid had allang plaats gevonden, het overgaan van hem was een kwestie van vergaan.

Wat parallel liep aan mijn afscheid.

Ik merkte dat ik iets prachtigs voelde. Iets heel natuurlijks, iets super gewoons, en daarom zo ongewoon.

Ik nam afscheid toen de aarde hem nam. Toen de geur vertelde dat hij niet meer” hij” was.

Jezus, wat een heerlijk besef dat ik een beetje dier was.

.

Nee dat besef was een les, niet alleen voor nu ,maar voor altijd loslaten,  met de herinnering gedragen op je hand.

De cirkel te zien, die zij zagen. Nu nog denk ik aan ze, en realiseer ik me dat op dat moment superioriteit een vraagstuk werd!

En een keuze!

waarom schrijf ik dit vandaag, ik vraag het mezelf bijna af.

ontdanks dat ik met mijn hart in mn handen leef en de impulsen die daarop volgen ten uitvoer breng.
dit stukje schrijven dus over de liefde tussen twee zwarte zwanen waar ik dichtbij heb mogen zijn.
ze konden vliegen maar kozen ervoor om bij mij te blijven wonen, tot hun vleugels hun verder brachten dan ooit op deze wereld had kunnen dragen.
vereerd over het feit dat ik zo dichtbij dieren heb kunnen zijn om dit mee te maken.
en ja ik volg mijn hart en ik volg de liefde.

ik wilde dit graag vertellen want mijn vraagstuk is nog niet ten einde, dat van de superioriteit.
de keuze wel, ik hoef niet zo nodig, ik heb geleerd dat samenwerking veel beter werkt dan baasje spelen.

ik ben gewoon norma, met idealen hoop en dromen.
ëén van mijn dromen is dat we superioriteit opgeven en de samenwerking met elkaar aangaan, en dat liefde en saamhorigheid normaal is en we er niet meer bang voor zijn.
het aanvaarden van de bestemming van het zijn.
het vinden van de liefde, het geven van leven.
zodat vergaan is getranformeerd in overgaan! 

11-11-11,
wat is een getal, en wat voor waarde heeft het.
in je portomonee heel erg veel, tenminste als er weinig inzit.
en weer minder  als er veel inzit,
getallen zijn dus belangrijk naar mate ze in onze beleving een rol spelen.
wat als je portomonee niet meer van belang is, en de ware rijkdom word gevoeld met hart en ziel.
als getallen hun diepere betekenis hebben of niet , moet iedereen zelf weten, wat wel een kracht is dat we samen denken dat 11 11 11 iets heeft en er dus collectief iets aan het gebeuren is, laten we met zijn allen het laten gebeuren, voor de vrede voor de liefde en de schoonheid van alles wat ons levenden is gegeven.
Nr 11,het gekke getal, toevallig mijn getal, in de psychiatrie zat ik op nummer 11 en in 2011 heeft mijn universum voor mij een duidelijke gestalte gekregen, elf paarden, elf dromen.
en morgen is het dus 11, 11 11.
een ieder mag het invullen op zijn eigen manier, collectief verbonden voor een betere wereld.
hoop die het wint van waanzin



Eerst op de verbrijzeling des gemoeds, die tranen doet schreien, kan de troost volgen.

W. brill.

En de zee die wist het beter!

Gedreven door wanhoop en een niet voorspellen angst bleef ze bij de zee staan, als liet de zee haar niet meer gaan

Ja, er was iets in die zilte donkerte wat haar bekend voorkwam: het was het diepst van haar ziel wat ze daar gespiegeld zag. Ze was deel van dat geheel.
Ineens zag ze het en glimlachte bij het idee.

Ook wel een beetje spannend om met die diepe donkerte in jezelf geconfronteerd te worden, dacht ze.

Heimelijk genietend van dat stukje van zichzelf wat ze eigenlijk wel interessant vond.

‘Goden’, zuchtte de wind, ‘wat een volk’!

Ze was allang niet meer alleen

Langzaam maar doelgericht draaide ze zich om. En er was zeker een vertroosting.

Sterker nog ze had gevonden, wat ze zocht, maar het had anders uitgepakt dan ze had gedacht Ze had iets fundamenteels geleerd over haar bestaan: het doel waarvoor ze gekomen was bereikt.

Doch op een heel andere manier dan dat ze had gedacht

Weggaan was gemakkelijk geweest, maar blijven nu aanvaardbaar

Ze draaide zich om en liep weg de storm nog verwoed rukkend aan haar kleding bracht nu troost

Stap voor stap koos ze haar weg, verder en verder bij de zee vandaan maar in haar hart haar dichter en dichter bij haarzelf  brengend hoorde ze de muziek van de eenvoud, van het bestaan.

Ze lachte en geloofde weer in dromen

De volgende dag werd ze wakker en de angst sloeg haar als een natte handdoek in haar gezicht .Wat, als ze het niet waar kon maken, wat als het allemaal een visioen was geweest dronken van de zee

Ze was bang dat ze door de mand zou vallen.

Verdomme, dit had ze niet verwacht, ze had verwacht stralend en vol nieuwe energie wakker te worden.

Een beetje dom dacht ze, die sprookjes.

Kut ik red het niet, ze hebben me zo door, Fuck.

Sterker nog ze wist het zeker, ze voelde zich uitermate belachelijk met haar ervaring van de vorige nacht.

Bijna grinnikend en zuchtend een klank makend om haar schaamte weg te jagen probeerde ze overeind te komen.

Terwijl ze zich uitrekte, kwam de zilte geur van de zee haar neus binnen en proefde ze het spoor van zoute tranen op haar wangen.

Jezus, dit was een gevoel wat niet te ontkennen viel.

Vulde haar met hoop, het is niet erg dat een sprookje, fantasie, of illusie redding brengt.

Alles is een manier, hoop komt in vele vormen.

En zo is het goed .

De schoonheid van haar sprookje met de zee was net zo waar, als de macht die de natuur in ons leven heeft, ons voedsel geeft.

Het is een houvast en daarom ook een doel

Ze stapte haar bed uit en wist dat ze fouten ging maken. Wist dat ze niet perfect zou zijn.

Deze gedachten vulden haar niet langer meer met angst. Ze vulden haar met vertrouwen en hoop.

Ze was nog steeds bang om te falen en nog steeds bang om zogezegd door de mand te vallen.

Maar ze had een kans, en de enige in de jury voor haar beoordeling zou ze zelf zijn

Ze wist het: ze had een kans ……

En ze nam deze nieuwe uitdaging met twee handen aan, hé dacht ze welke handen?

Het zijn er twee, en ze zijn van mij,

Waanzin een excuus, hoop een reden.

 en een collectieve dag dat uit te dragen. 

er gebeurt zoveel hier dat ik eigenlijk nog even tijd nodig ben om het te kunnen verwoorden.
maar geen zorgen, vandaag word altijd morgen, en vandaag is straks gister

Er is gezinsuitbreiding, het kost wat maar dan heb je ook wat, hmmm kapotte handen ja.
en een poes zwaar verwilderd onder de duizend vlooien ( inmiddels exit), en gewond waarschijnlijk geraakt door een auto.
het was even pittig maar toch gevangen, daag badkamer ( de enige plek die ik af kan sluiten, ze moet toch echt even binnen blijven) en haloo Mirage.
Mooie naam voor nr 42 , welkom thuis

De dag erna,
er liggen nog wat kolen zacht te smeulen, maar dit betekend niet dat het vuur gedoofd is.
meer dan dat het vuur  is getransformeerd.
Zij was de tweede dicht bij mij uit de periode van mijn donkere diepte die ons heeft verlaten zonder ooit echte hulp te krijgen. zonder zelfs tijd te krijgen van psychiaters doktoren en ander hulpverleners, één keer per maand medicatie bespreking en nieuwe recepten, dat heeft de maatschapij voor haar gedaan, en niets anders.
ik was zelf patient toen ik haar ontmoete.
Ik klaag de psychische hulpverlening aan langdurig patienten aan!!!
Ik wil iets doen en gelukkig zijn er veel mensen en dieren met mij die dat ook willen, het verdriet is te groot en de hulp te klein.
Ik ( lees wij hier met zijn allen) heb gister een nieuw clientje aangenomen, ook hier word ik niet rijk van sterker nog de schoorsteen gaat er ook niet van roken, maar ik word er rijk van, mijn ziel en mijn geest en mijn kudde, de staat vind dit geval namelijk niet erg genoeg voor een pgb of wat voor financiele compensatie dan ook.
 ik ( lees weer wij) heb dus de eer in te grijpen voor het escaleert en alle hulp te laat is.
tja ik citeer de dierenarts ( de foute dan, theo is geweldig) maar mijn brandhout kudde kan wonderen verichten.
en ik mag dat begeleiden.

de machteloosheid die ik gister voelde maakt plaats voor hoop, want al is er maar één die je kunt helpen, dan heb je iets gedaan en is het goed.
Ik wilde vandaag niets schrijven en wilde haar ( lees mijn dagboek van gister) nog even in het licht laten staan, maar realiseerde me net, dat ze daar al is ,en daar hoef ik niets meer aan te doen, dus is vandaag voor de levenden.
mijn clientje komt morgen kennis maken en ik weet al wat mijn kudde gaat doen en eigenlijk weet ik al wie ze gaat kiezen mee samen te werken.
de krachten van selsa, mijn temperamentvolle moeder merrie zijn onovertroffen en het wonder werkt altijd.
Het wonder van een paardenmoeder, het wonder van ongekunseld contact en aandacht naar wat ik hoop zal overvloeien in liefde.
en dan de ultieme liefde te ontwaken, die zoveel van ons ontberen.
de liefde voor onszelf.
als het mislukt zal ik dat eerlijk bekennen, maar vrees heb ik niet.
ik ken die weg namelijk, ik ken het gevecht namelijk, ik ken de minachting voor jezelf heel erg goed, en ik ken de oplossing.
Nou ja ik heb ! de oplossing: een kudde brandhout, niets waard volgens sommige sceptici, niets waard ook voor de kenners, alle gehavend of gehandicapt, maar een kudde vol met warmte, liefde geduld , begrip..... en tijd.
en dat heet kuddekracht, kan geen psychiater tegenop.

de laatste eer

Toen ik laatst op nr.11 de psychiatrie was en ik de open afdeling op liep zag ik een eenzame gestalte achter de deur staan, van de gesoten afdeling, die stil naar me stond te kijken.

Zij mag er niet uit sinds haar laatste spelletje twisters, is ze definitief opgesloten.

Wat ik zag staan door de getinte ramen heen was een zwak overblijfsel van wat eens een mooie sterke vrouw moet zijn geweest.

Natuurlijk raakte het me, het raakte me diep.

Ze legde haar hand op het glas een dunne magere broze hand als wilde ze me even aanraken.

Zonder woorden riep ze me, en ik kwam.

Ook mijn hand tegen het glas drukkend vroeg ze me hoe het met me ging, het raakte me diep.

Zo “goed” als het met mij gaat, waar is zij, wat voor uitzicht heeft zij.

Haar grootste vijand is ze zelf en ik sta volkomen machteloos.

Ik zei haar dat het goed met me ging en de wanhoop in haar ogen ontging me niet.

Deze keer had ze geen goede adviezen en tips, ze was uitgespeeld.

Ik realiseer me diep bedroefd dat er geen verder meer is voor haar, en de woorden van panne ( mijn overleden vriend)overspoelen me als een wolkbreuk, ook ik scheur van binnen, letterlijk een beetje: een mens moet lijden, het blijft zich herhalen in mijn hoofd met een dwangmatigheid die niet te stoppen is.

Waarom vraag ik in mezelf, waarom?.

Ik sta echt machteloos en realiseer me de woorden van panne: een mens moet lijden.

Heb ik geleden? in vergelijking met haar?.

Ze tovert een glimlach te voorschijn die net zo echt is als de plastic plant,, maar ze doet het, sterk wil ze me laten zien dat het goed met haar is.

Allebei weten we dat dit een leugen is, en allebei zwijgen we verder, er valt niets meer te zeggen.

Welke woorden van troost kan ik uit een hoed toveren om het beter te maken.

Nee, daar zijn deze mensen te eerlijk voor en ik waag me er niet aan om haar voor te liegen.

Stil blijven we een tijdje zo staan.

Ik zie haar door zorgen, verdriet en alcohol gescheurde gezicht, ik schaam me niet voor mijn tranen, hier moet ik toegeven, wat ik zo vaak heb moeten doen in het leven, hier kan ik niets meer doen, alleen maar hopen, hopen dat ze snel naar een plek gaat waar het beter is en dat haar lijden zo kort mogelijk mag zijn.

Ik trek mijn hand terug, ik moet mezelf hiertegen beschermen.

De alliantie is broos, ik kan dit ook nog even niet zo goed aan en moet mezelf in bescherming nemen.

‘Wees sterk’ fluister ik, ‘wees sterk, en ik kom weer om je te bezoeken.’

Achteruit loop ik weg, vager en vager word het beeld van de vrouw achter de deur.

Terwijl zij bewegingsloos blijft staan en me de vrijheid in ziet lopen.

Eenmaal buiten ren ik naar mijn auto, en laat mijn tranen stromen, zo erg!, waarom?.

Huilend in de auto, rij ik hem een beetje uit zicht. en blijf daar even staan, alsof druif ( een jonge scholekster die op het terrein daar woont) het voelt, hipt hij voor de auto langs en ik zie zijn prachtige volwassenheid van dichtbij, een vogel; symbool van vrijheid en van leven, terwijl er binnen al levens genomen zijn, lang voordat de genade van de dood ze kon halen.

Weg, Norma weg, dit hoef je nog niet aan te kunnen, maar ik weet zo zeker als dat een haan kraait dat ik dit moet ondergaan, het lijden moet zien.

Een vlammetje in het donker.

Hé en ik heb connecties in de hemel, ik vraag panne een goed woordje voor haar en mensen zoals zij te doen.

Haal ze zacht en teder lieve god, opdat ze niet meer lijden

Je kunt het onvermijdelijke niet vermijden.

Frans johannes papma.

Goed mijn wijze dode vriend, ik zie het en ik weet het, maar ik zou het zo graag willen.

Echo, s van de verdwenen panne klinken na in mijn hoofd te accepteren wat onvermijdelijk is, mezelf daartegen beschermen, en mezelf daarvoor te behoeden.

Toch, denk ik dat die hand tegen het raam die haar vasthield even een moment van verschil maakte.

Ik denk aan haar en aan mensen zoals zij, en wanhopig probeer ik een manier te vinden om ze nog wel te helpen.

‘Help hen die nog te redden zijn’, zegt leven, ‘laat haar gaan’, zegt hoop, ‘er is geen hoop meer’, ‘walgelijk  zegt twijfel, ‘er is altijd iets wat je kunt doen’, nee, zeg ik tegen  ze, panne heeft gelijk, er is hier niets meer dat ik kan doen, alleen zo nu en dan mijn hand tegen het glas aan houden zodat ze weet dat er iemand aan haar denkt, iemand van hen, iemand die ook zo diep is geweest.

Zacht begint het buiten te regenen, terwijl het licht van de dag langzaam dooft.

De bomen worden langzaam schimmen, die zacht bewegen in de wind, zacht woorden van troost fluisterend.

Alleen de natuur is voor altijd..


Ik kreeg het bericht rauw en schokkend, ze is er niet meer heeft de keuze gemaakt om niet meer te vechten maar te rusten.
eenzaam en alleen is ze gevonden in haar apartement, gevlucht uit de psychiatrie en thuis de beslissing gemaakt en het einde bedongen..
diepe droefheid maar ook opluchting voel ik.
en weet dat ze in de zachte armen van het universum haar rust en geluk gevonden heeft.
Eindelijk!
norma

Het is weer een beetje voor het eerst dat ik noet om 8 uur al in bed lig, het mag een wonder heten! ik knap schijnbaar weer op en mag van mezelf opblijven vandaag.

De worsteling die het leven heet fluctueerd op het ogenblik nogal.
de dieren zijn wel blij, vandaag weer een uitbundig zonnetje en dan word ik blij met ze mee.
ze moeten even een paar nachtjes nog buiten slapen want de stallen zijn nog niet in orde, en het weer is zacht, de voerring propvol met lekker hooi gevuld dus zo erg is dat niet voor ze.
net een laatste knuffel uitgedeeld, lars zijn medicijn gegeven, skeald uit de voerring geduwd en nu aan de toesten.
het lijkt bijna wel saai te worden hier maar niets is minder waar.
alles gebeurt met een reden en langzaam worden die redenen me duidelijk.
loslaten vergeven en verder leven, is de boodschap achter de boodschap.
accepteren en leren.

mijn beetje dochter was bij me vanavond, eindelijk kennis gemaakt met els de waterplanner.
gekookt gelachen en gehuild.

ze werd opgehaald door haar vriend die terwijl wij naar het hek liepen een fikse snelheids prent kreeg uitgereikt.

verontwaardiging alom, behalve bij mij, vorige week nog kadolan mijn oude kat dood gereden.
hoe vaak rijden mensen hier zo ontzettend veel te snel.
natuurlijk gun ik niemand een bekeuring, maar ik ga voor flitspalen hier.
hoe sneller je er bent is zo relatief en meestal zo onbelangrijk.
duizend dingen wil ik schrijven maar ze verlaten mijn hoofd nog niet, ik ben nog te veel bezig met alles wat er allemaal met mij en ons is gebeurt hier.
de inspiratie om het op schrift te zetten is er nog niet.
en ik leer wat minder hard en streng voor mezelf te zijn en wijd me dus vanavond verder aan de kunst van het schilderen, en die van het denken.

Hoge bomen vangen veel wind....   ook veel zon trouwens.

Gister met baukje fennema weer de voorstelling gedaan, het is best moeilijk als er een voorstelling in theater over je gemaakt word, en de titel is het liefdes licht van norma.
Ok ik ben best ijdel en vind mezelf echt wel leuk ok en ik hou ook van mezelf, maar toch is het best pittig toe te kijken naar een stuk over mezelf, mooi ,dat ook, trots dat ook, maar slikken heb ik wel 100 keer gedaan.
lieve mensen, er is een norma waarvan niemand weet dat ze repelsteeltje heet.
hier een stukje uit de diepten van mij.
.
Het is het jaar tweeduizenddrie ik werk in de schimmige duisternis. En ben het spoor wat eens Norma was volkomen kwijt.

Ik voel me eenzaam en misbruikt en dat ben ik ook. Dat klopt dus als een bus.

Op weg naar huis alleen over de donkere snelweg met teveel drank in mijn donder, vliegen er gevaarlijke gedachten door mijn hoofd.

De duisternis is veel groter dan de nacht alleen,

Hoe rustig en stil de dood zou zijn, en hoe ik hem of haar zou verwelkomen..niet aan denken, zoiets mag ik niet denken. Ik moet naar huis naar mijn veilige haven in deze verdomde razende zee van ellende.

Terwijl ik een afslag maak die me naar mijn veilige huisje zal brengen schiet er een duistere schim over de weg. Mijn ogen kunnen het maar kwalijk registreren maar mijn lichaam des te meer. Onmiddellijk word mijn lichaam volgepompt met adrenaline, en ik besef dat mijn lichaam nog altijd in staat is te vechten tegen mijn gewenste dood.

Er is geen enkel ander verkeer op de weg, zware schaduwen en sluiers van de nachtelijke mist vertroebelen mijn blik.

Gierend komt mijn auto tot stilstand in de berm en langzaam krijg ik mijn ademhaling weer op orde. In ademen en uit ademen niet moeilijk toch? Na een aantal minuten krijg ik inderdaad de slag weer te pakken en kalmeer ik, terwijl het stuur nog in een wurgende greep in mijn handen zit kijk ik als gehypnotiseerd omhoog door het vooruit.

In het donkere grimmige licht van mijn koplampen word het uitzicht vervormd en bijna achtsaanjagend, maar ik kijk.

En zie trots en fier een grote herten bok op een steenworp afstand naar mij staan kijken.

Even ontmoeten onze ogen elkaar en als verlamd blijf ik kijken terwijl dit statige dier met een enorme sprong de vrijheid kiest en verdwijnt in de sluiers van de nacht.

Vol ongeloof over het gebeurde en de les die er voor me in zit hervat ik mijn weg naar huis dit keer niet meer aangeschoten maar zo nuchter als een pas geboren lammetje.

Alle gedachte over de zachte rust van een frontale botsing met een boom als sneeuw voor de zon verdwenen. Alleen nog het beeld van die hertebok stoer sterk en rechtop.

Thuis gekomen ren ik naar de sloot en braak de laatste overblijfselen van de avond uit en raap mezelf bij mekaar en ga naar binnen.

Lang kon het niet duren voor mijn lichaam dringend om slaap vroeg en ging dan ook slapen.

Met het beeld wat mijn avond kleurde nog springlevend.

De geur van braaksel nog in mijn haren.

…Ik ben bij de zee en word geroepen, luid en duidelijk hoor ik mijn naam en hulpgeroep.

In paniek begin ik te rennen maar mijn benen willen niet. Nu snap ik het. Ik loop in water. De zee heeft aangevallen en het water beukt tegen mijn lichaam. Schreeuwend duw ik mijn lichaam vooruit. Waarbij ik val en mijn longen gevuld worden met zilte zee. Ik blijf vechten om vooruit te komen voel dat ik nodig ben dat ik hier moet zijn, aanwezig hoor te zijn, zoals voorbestemd.

Zodra ik de eerste dijk gepasseerd ben en bewust ben van het gevaar. De zee grijpt om zich heen als een hongerig roofdier golven beuken tegen de kust om dijken te verpletteren. dan zie ik het!: overal zwanen, zwarte zwanen het zijn er honderden. Ze verdrinken en ik grijp om me heen en probeer ze te redden, mijn armen vol met stervende zwanen doe ik verwoede pogingen om ze naar land te dragen. Tranen van woede en verdriet schijnen het zilte van mijn huid af te willen wassen met hun zoete bittere smaak.

Terwijl ik een aantal zwanen red moet ik lijdzaam toezien hoe er een veeltal verdrinken.

Terwijl de tranen over mijn wangen lopen en ik schreeuw en schreeuw totdat mijn stem nog maar een schril gefluister is, worden mijn ogen omhoog getrokken en zie ik boven het macabere schouwspel wat voor me ligt: een regenboog.

Huilend word ik wakker: met het zelfde beeld waarmee ik in slaap ben gevalleen een statige reebok die me peinzend aankijkt.

Pas jaren later zou ik ontdekken waar die avond toen en die droom me op voor wilden bereiden.  

Mijn leven een volmaakt dubbelleven, het paardenvrouwtje thuis en de sterke stoere uitdagende vrouw in mijn andere leven.

Mijn paarden, mijn geweldige kudde bestaat op dat moment uit zeven, het getal van de liefde.

Al deze fantastische dieren hebben zo hun eigen verhaal over ellende en verlatenheid.

Stuk voor stuk kunnen ze meepraten over hoe wreed het leven soms kan zijn. De momenten dat ik thuis kwam en nog niet geheel bij machte was om mijn andere ik naar boven te halen staan ze klaar voor me.

Hun ogen vol begrip en hun knuffels warm maar dwingend. Hier geen toneel alsjeblieft! ze hebben me door tot op het naatje, die slimmerds.

Elke poging om stoer te doen vervlogen samen met hun trillende neusvleugels, en dan pas wist ik: ik ben thuis in de meest uitgebreide zin van het woord.

Er moeten momenten zijn geweest dat ik het gevoel had dat ik niet meer verder kon, maar dan werd ik opgezogen in de diepe kracht en liefde van mijn kudde, en was er geen niet kunnen meer.

Ze zijn er altijd voor me geweest en nooit heeft de groep gewankeld in hun vertrouwen naar mij.

Trots is niet het juiste woord over de gevoelens die ik voor mijn kudde heb; eerder diep ontzag en ongelofelijk vertrouwen. Daarom toen het moment kwam en ik brak wist ik dat het goed zat.

Mijn fantastische leidende merrie met haar kudde waren bij mij ofschoon ik niet bij hun was. Ze waren geduldig en ondergingen het gebrek aan de juiste aandacht met een zekerheid dat ik weer thuis zou komen.

Natuurlijk heb ik me schuldig gevoeld maar dan ook niet meer dan noodzakelijk. We zijn verbonden en ze waren bij me met hun paarden energie.

Door alles heen: het verlies van mijn verleden tot aan het verlies van de paarden bij marrum die stierven tot aan het verlies van mijn dierbare pas overleden vriend Panne, de kudde wist mijn hart te raken voordat ik de muren op kon trekken om mijn gevoel buiten te sluiten. Zij: mijn zevental van liefde hebben me er niet alleen doorgesleept ze hebben me geleerd dat ieder mens met zijn verhaal alleen maar belangrijk is op de momenten dat hij op zij iets vanuit  haar ziel en zaligheid doet en dat kan nooit verkeerd zijn.

Eén van mijn paarden die pas bij mij kwam wonen na het paarden drama in marrum heeft de onhebbelijk tedere gewoonte me op te wachten bij het hek als ik thuis kom. Om daarna op dringende manier minstens vijftien minuten knuffelen op te eisen. Nooit verveelt, altijd blij.

En de momenten dat ik huil is er altijd wel ergens gemiddeld vijfhonderd kilo in de buurt om me te troosten.

Fewbe mijn schoonheid van de knuffelsessies, met de intelligentie bijna van een mens altijd in de buurt en altijd blij met me.

Ik moet toch iets verschrikkelijk goed doen om dit allemaal te verdienen.

Zij, Claudi Selsa, Norir, Tank, Fewbe, Frig en Friemel wisten dat ik verdronken was of zeker een gedeelte van mij die dag in marrum. Ik verdronk in mijn tranen en de emoties van de verdronken paardjes. Voor de doden was het over voor mij zou het allemaal pas beginnen.

Geen dag meer liet ik voorbij gaan zonder de perfecte stal voor mijn zevental, ik was niet alleen gedreven het was overdreven. Geen moment dacht ik meer aan mezelf alleen aan mijn kudde.

Werken en nog eens werken. En alle liefde proberen te absorberen die mijn kudde me bieden kon. Waarom was het niet genoeg. Zij konden me niet uit de zee trekken die zich allang terug getrokken had . zij konden me niet uitleggen dat ik met verder lijden en verdrinken de dode paarden niet levend kon maken. ik was een gevallen ruiter door mijn verleden en een verdronken ruiter door het heden.

Zij; mijn kudde konden alleen maar lijdzaam toezien hoe ik mezelf stuk maakte. Het enigste wat ze konden doen en exorbitant deden was van me houden.

Uiteindelijk was dat houden van de golf die me terug bracht naar de kust.

Het menselijk leven begint aan gene zijde van wanhoop.

J.P Sartre

mijn leven begon aan gene zijde van de wanhoop, en leeft door! de wanhoop bestrijdend als don quichotte, of wie weet als de domoor aan zijn zijde.
ik weet nu wat er allemaal kan gebeuren en vooral ook wat er mis kan gaan.
maar ik weet nu dat het leven gevuld is met doen, denken voelen weten en beleven.
als een teddybeer vol met ervaring staat mijn pluche lijf gevuld in het universum.
als een vogel, mijn ziel gedragen door de wondere stromen van energie, de enrgie, de enige, die van de liefde!!!

na een dag te hebben gemist, terug op de toetsen.

eerst fysieke verschijningen en toen de esentie van de verschijning
het zien met ogen die weer even vergeten zijn hoe ze moeten kijken en dus recht toe recht aan observeren en ineens dingen zien die ze anders waren ontgaan.
het overkwam ons vanavond, net als de eerste keer dat je als baby je ogen open deed.
zo kwam het zicht op de essentie,
los van mooi knap of maaschappelijk aanvaardbaar.
Ach jullie houden hier een mooi essay aan te goed, maar ik ben niet op mn best eigenlijk knap beroerd zelfs, dus ik stuur mezelf zo naar bed.
samen met mn 4 kadootjes op ook weer 4 pootjes gaan we ons diep begraven onder de dekens.
we wachten op mooie dan wel leerzame dromen en kruipen dicht tegen elkaar aan.
alles is anders en alles is goed.
rest mij te zeggen voor het slapen gaan, leef en lijd in eerlijkheid ,schroom niet droom wel , leef voluit en voel grenzeloos.
hou van alles, maar vooral van jezelf!
tot morgen

norir heeft pijn en norir mag van mij geen pijn meer hebben dat heeft ie namelijk al genoeg gehad.
norir is een grote bruine kwpn er  hengst met een enorm verhaal achter zich, dat verhaal staat op mijn pagina mijn verhalen te lezen.
maar door de vergroeingen aan zijn rug en benen heeft hij het soms moeilijk.
maar wat een paard en wat een karakter wat een doorzettingsvermogen en godzijdank herstel vermogen.
hij is zo een gelukkig paard ,maar nu even wat minder maar er word met man en macht aan gewerkt, en ja het komt weer goed al moet ik mn eigen benen aan hem geven.
word dus vervolgd.

ik ben dus ziek, ik heb al jaren een hormoon producerende tumor in mijn hersenstam, en waarschijnlijk is die weer actief, die had zin om mn leven een beetje ingewikkelder te maken, zo niet lastiger ellendiger en pijnlijker.

Waarschijnlijk is dat ook de oorzaak dat mijn lichaam het moeilijk had de afgelopen maanden en dat ik constant moe was.
Meerdere mensen hielden het op een burnout, maar ik voelde dat het anders was, dat klopte dus.
Nu is zoiets goed te behandelen met medicijnen over het algemeen ware het niet dat het pure rotzooi is die in mn lijf gestopt word en met het geluk wat ik aan mn kont heb hangen zijn alle bekende en minder bekende bijwerkingen de mijne.
We hebben dus een haat liefde verhouding die pillen en ik.
Maar de strijd om het voortzetten van onze medicatieve samenwerking dat winnen zij, de pillen dus.

gelukkig is het deze keer anders dan de vorige keer ( 14 jaar geleden) dat ik er zo ziek van was, en toen het ook ontdekt werd in amsterdam, toen was ik alleen en er was niemand om me te helpen.
Nu zijn er mensen om me heen die me helpen, met praktische zaken als stront scheppen en de essentiele dingen als liefde.

Er zijn ook mensen die helpen en dingen doen en geven voor de dieren, want dat is tenslotte waar het hier om draait in normasuniversum.

en eerlijk is eerlijk het is nu even heel erg moeilijk voor me om er ook nog bij te werken en de kost zeg maar te verdienen.

Wisten jullie al dat ik een winkeltje op mn site heb waar je spulletjes kunt kopen.
ik krijg net het wijze advies om niet altijd zo verrekte stoer te doen en gewoon eens te zeggen dat ik het vreselijk moeilijk heb en afhankelijk ben van hulp.
en dus niet altijd maar net doen alsof alles goed is, want het is nu dus even niet goed. maar dat vind ik dus moeilijk, vind het moeilijk hulp te vragen en heel erg moeilijk om mijn zwakte te laten zien .
toch is dit dus een deel van wat ik hier doe en waar ik voor sta dus als ik zelf zwak ziek en misselijk ben is dat dus ook gewoon zo.
van alles en iedereen om me heen accepteer ik help ik steun ik en sta ik klaar voor als ze ziek zijn, nu dus ook maar eens voor mezelf

ook realiseer ik me op dit soort momenten dat er wel dingen moeten veranderen of verbeteren in mijn universum.
het is wel heel erg zwaar werken op onverhard terrein waar de mest nauweliks af te scheppen is en waar geen  droge opslag is waar het behelpen met de stallen is en ik geen goede mesthoop voorziening heb.
plus dat het gewoon koud is steenkoud in de winter in mijn huis, want laten we eerlijk zijn alles wat er binnen komt aan financieen gaat naar de dieren en het verbeteren van hun leefomstandigheden, en nooit naar mij.
maar nu ik ziek ben voel ik dat er zonder mij geen normasuniversum is.
ik ben de drijvende kracht en de spil van dit alles, en dat ook ik misschien wel eens iets betere leefomstandigheden zou wensen.



goddelijke els staat terwijl ik zit te typen stront te scheppen. en mn lief heeft het hele weekend me al het werk uit handen genomen.
het is namelijk een feit dat het werk net zo zwaar is als je ziek bent en het dus niet lichter word gewoon om me een plezier te doen.

Ik zoek de les die er voor mij inzit dat dit nu weer gebeurt, want het zijn wel erg veel tegenslagen na elkaar, maar wat je niet dood maakt maakt je sterker, toch was ik al redelijk sterk, en ben aan een beetje mazzel toe.
zo dat staat erop.

wanhopig proberend lucht te vinden

op de bodem diep en zwart

verpletterd door mijn leven.

Het verleden verdronk verdomd niet mee

stervend moest ik vechten.

Niet om adem maar om, laat het los.

Vechtend moest ik sterven, verdomme het hield gewoon niet op

ik bleef gewoon maar sterven zonder dood te gaan

ik bleef gewoon verdrinken , en zij waren al heel lang weg gegaan.

Het water nam en gaf ze niets, niet eens het recht om te bestaan

mijn longen zuigend naar een luchtbel. Ik sterf verdomme niet

ik wil gewoon verdrinken, samen met ze mee.

Niet meer warm en nuchter worden, verdronken in de zee

Ik droomde dat ik was verdronken,

maar ik werd wakker hier en nu.

Ik was erbij dat ze verdronken

en ik verdronk een beetje mee.

maar de zee die wist het beter

ik werd eenvoudig teruggestuurd.

Niet bereid mij mee te nemen/

leven nog niet lang genoeg geduurt

,

ik was al samen met hen verdronken

hoefde niet nog een keer

ik had allang verloren en in eenzaamheid gedwaald

zonder mijn verdronken paarden, toch de kust gehaald

.

i

het word geen lang essay vandaag maar uitermate kort.
mijn lieftallige viervoeters hebben er wel zo een giga puinhoop van gemaakt dat het nachtwerk word om het weer een beetje te fatsoeneren.
En bedankt, ik ben boos zo boos dat ik boos ben ofzo.
tja ze zijn door alles heen gebroken en hebben alles opgegeten mijn vriendelijke grote grazers.
en els ik boos ben heerst er hier een strakke discipline, ze weten namelijk verdomde goed dat ze te ver zijn gegaan.en staan een soort van heel erg beteuterd te wachten tot ze op stal mogen.

geen hoef word er verkeerd neergezet norma is boos, hmm en dat is niet goed.
geen knuffels ( tenminste nu even niet) en niks geen lieve woordjes mormels zijn het.
ik zit nu uit te puffen en heb al 100 keer tot 10 geteld.wat een bende is het niet leuk.

en ik ken mezelf ik ben te lief dus nu negeer ik ze volkomen, ontdanks te voorzichtige pogingen om me te benaderen.dus als morgen de boel weer op orde is verder verslag van de veldslag van vandaag.
en hoe ik woord gehouden heb en ze niet ga knuffelen straks

mama is boos!

nu ik nog de moed heb hier mn verslagje.

huize hormonen vandaag. ik was even snel aan het terug rekenen en waarempel het is weer tijd voor een extreem vergroot risico op een hernia dan wel ander blijvend rug letsel.
de koe; zjene voor intimi heeft weer deksels veel zin in een stier, maar aangezien ze gelukkig niet weet waar abraham de mosterd haalt, speelt ze zelf maar voor stier.
en begrijpelijker wijze na de hele dag afgewezen te zijn door de paarden, had ze in mij haar slachtoffer gevonden. jawel en niet zo,n beetje.
 onder haar toch redelijk grote gewicht ben ik bezweken, het goeie nieuws was dat ik in de drek viel, dus zacht, het slechte nieuws is dat ik er uitzie als een blubbermonster.
de paarden dus maar vroeg op stal gezet en deze keer niet onder protest om hun enigzins rust te geven ( is niet niks de hele dag achtervolgd te worden door een koe die je wil bespringen) en zjene mijn hormonaaltje  nog maar even in eenzaamheid buiten gelaten.
even afkoelen en ik douchen en schone kleren de modder zit me in mn oren.
vandaag word er niet samen gedoucht sterker nog ik loop met een boog om haar heen, en koester mijn wervelkolom.
ze is een soort van hormonen agenda aan het worden want selsa ( schitterend mooi paardje ) is altijd een dag of vier na haar en dan is het altijd hommeles in de kudde.ruggen worden gestrekt hoeven geslepen en de heren hengsten keren zich bronstig tegen elkaar, wie haar deze maand mag bezitten.
helaas is er voor de heren geen eer meer te behalen aangezien ze allemaal geholpen zijn. het minnespel is er niet minder om overigens.
dus is selsa weer zo tevreden als een spinnende poes en likken de hengsten hun wonden.maar dit alles is een vooruitblik van een aantal dagen.

nu eerst deze 24 uur doorkomen met zjene.
de modder uit mn oren pulken mn kleren in de wasmachine.
zjene een biertje straks ( dan slaapt ze zo lekker en loeit ze niet de hele nacht)
en morgen een nieuw stuk op de pagina mijn verhalen over grace de meest grasieuze hond van de wereld.
oh en mijn lezend publiek, ik weet het! de spelling is vreselijk en daar voel ik me absoluut niet lullig over.
het zij zo, tot ik wordperfect ook op mijn website kan toveren. tot aan die tijd een goed advies lees het fonetisch.
toch?

De dierenarts zei het nog : Geen beagle norma. en wat deed norma ze adopteerde een beagle. toen wist ik nog niets van de vele kilometers die ik zou gaan maken om haar achterna re rennen en weer naar huis te bonjouren.een beagle en niet de minste moet ik zeggen Loki onthoud die naam en zal ik haar chip nummer erbij geven? want madame houd van stappen.
zo begon de dag: hondjes uit, plasje doen paarden eruit stalletjes doen en de beagle loki ? die lag nog te slapen, niet wakker te krijgen.
na al het werk te hebben gedaan waar ik aangenaam verrast werd door het feit dat er voor de verandering niets vernield was door de lieftallige viervoetertjes in de stal ging ik naar binnen om eens lekker aan het werk te gaan . fout fout.
loki kwam uit bed rekte zich eens lekker uit deed keurig haar plasje in de tuin en ging ogenschijnlijk haar nadutje doen op de bank. in de veronderstelling dat alles nu aan het dan wel eten danwel dutten was  begon ik met wat ook een dagtaak is het schoonmaken c.q opruimen. ( jullie moesten eens weten wat 37 katten papagaaien duiven parkieten enzovoorts... allemaal aan kunnen richten in 1 nacht, plichtsgetrouw deal ik daarmee s, ochtens.
terug gekomen uit de kamer hmm voliere vijver duiventil nouja kamer dus mis ik een bobbel op de bank.
nee he loki is ontsnapt.
ik ren naar buiten in de hoop dat ze zich nog op het erf bevind, maar nee ze heeft het ruime sop reeds gekozen. ik erachter aan. het zal jullie vervelen mijn kilometerstand ademhaling en hartslag allemaal mede te delen maar het resusltaat was duidelijk: een pesthumeur en geen beagle. op een holletje weer naar huis geen loki, bellen met de politie dierenambulance en de hele mikmak leverde niet de gewenste resustaten op, namelijk het terugverkrijgen van mijn beagle.
in totale wanhoop en met de volle overtuiging dat ik haar wilde wurgen mocht ik haar tegenkomen weer op pad.het moet gezegd de dame is slim, duikt in sloten om aan mijn radar ogen te ontkomen, maar deze keer was ik slimmer ,ik zag het witte puntje van haar staart trillend van spanning boven een aantal gedroogde riethalmen uit komen .dook er boven op en geheel volgens plan! sloot haar emotioneel in mn armen en kuste haar en nam haar in een beklemmende wurggreep. dat was dan ook de enige overeenkomst met mijn plannen voor ik haar vond.trillend van opwinding met kwispelend staartje als wilde ze zeggen waar was je al die tijd liepen we naar huis.
ik moet echt strenger worden maar het lukt me niet, hoe kun je ook als je in die reebruine ogen kijkt van mijn loki.
enfin ze ligt nu op de bank onder een deken uit te rusten, en waarschijnlijk te dromen over hoe ze me morgen weer te slim af zal zijn.de dierenarts zei het nog zo: geen beagle.

vanmorgen was het zwaar mn bed te verlaten, ik had er voor de verandering nog een zombiedag aan vast geplakt, enigzins onder de indruk van mijn fysiek zal ik maar zeggen.
enfin zachtjes gewekt door 4 kippen, die resoluut zijn in hun pogingen het goud uit mn oren te gappen, stond ik op. het vreugdevolle nieuws was dat de antonia,s ( zo heten de kippen) niet meer in de diaree zijn wat een aangename afwisseling betekent in het plannen van de route van bed naar kast met schone kleding.
een papiertje volstaat nu tegen een rol per dag vorige week om de achterblijvertjes van de antonias op te ruimen.
daarna hup rapido zjene naar buiten, poep ruimen, stro strooien en de paarden naar buiten.
want vandaag kreeg norma een nieuwe schroef in haar hoofd.
en nee niet omdat er een steekje los zit maar om mn hoorapparaat beter aan te kunnen leggen.
weer een ervaring rijker waar ik toch een beetje van mn hoefen ging. onbegrijpelijk met mijn pijngrens.
ik heb dus nu een uitstekend (letterlijk ) schroefje in mn hoofd.
leuk en praktisch, gelukkig is mn dokter (tja zo heet die functie) een man om te zoenen en ben ik er weer zonder trauma vanaf gekomen.
nu de paarden, hmm verdacht ongekend braaf, hier zit een addertje onder het gras ik zal het zo wel beleven als ze naar binnen gaan.
stalletjes warm en droog norma gelukkig.
tot morgen wereld

ik geloof inderdaad dat ik wat chaotisch ben.

het blijkt januari te zijn haha word vervogd bedankt hessel.

claudi de oudste merrie is ziek ze is al jaren licht hoefbevangen met zo nu en dan aanvallen van zware hoefbevangenheid.
bij het naar buiten laten vanm,orgen van de paarden wilde ze niet lopen en ik kon zien en voelen dat ze pijn had.
nou zijn claudi en ik al 19 jaar samen en ik ken haar door en door dus heb ik de reddende dierenarts theo gebeld voor medicijnen.
een flink mengsel gemaakt van wat de natuur ons geeft en wat de reguliere geneeskunde ons te bieden heeft.
in ieder geval een beste pijnstiller een half uur en een slecht humeur later liep mijn witte schoonheid het erf weer op.
straks voor de nacht weer een dosis een goede nachtrust en morgen maar weer kijken.
ze staat nu in ieder geval heerlijk rustig te eten in haar box, ik kan vanaf mijn keukentafel in de stal kijken dus blijf ik dichtbij haar